submenu

Bruno en Lieve van slagerij Van Hoorde - 24/11/2021

‘Er hangt een familiale sfeer in de buurt’

Vorige keer spraken we met gepensioneerde bakker Lucien Ghyselinck in deze reeks over wonen in Stokkel. Dan kunnen de buren van slagerij Van Hoorde in de Langestraat natuurlijk niet achterblijven.

Als we Bruno Van Hoorde en zijn vrouw Lieve Hemelsoet spreken, blijkt dat we juist op tijd komen: de slagerij die ze samen openhouden zal volgend jaar haar 50e verjaardag vieren. ‘Mijn man zijn ouders, die er nu spijtig genoeg niet meer zijn, zijn hier in de Langestraat begonnen in 1972, toen Bruno zes jaar oud was’, verduidelijkt Lieve. ‘Toen hij achttien jaar was, is hij mee in de zaak gestapt. Wij hebben elkaar leren kennen in 1996, en zijn in 1998 getrouwd. Dus ik sta hier ook al 23 jaar. We zijn nog altijd zeer gelukkig met de slagerij.’

Verrassend aanbod

De Langestraat is dan wel geen typische winkelstraat, er is de laatste tijd toch veel beweging. En mensen weten hun weg naar de winkel te vinden. Bruno: ‘Het is een heel rustige straat, maar we hebben doorheen de jaren een trouw cliënteel opgebouwd. Het is als in een dorp: erg familiaal allemaal. Sommige klanten hebben onze kinderen zien opgroeien en wij die van hen.’ Lieve: ‘Er komen nog altijd klanten over de vloer die de ouders van Bruno nog hebben gekend. Dikwijls zijn hun kinderen uitgeweken naar andere gemeenten omdat Stokkel duurder is geworden, maar er komt natuurlijk ook een nieuwe generatie klanten. Na al die jaren krijgen we nog af en toe de opmerking dat mensen niet wisten dat hier een slagerij is. Zelfs van mensen die in de straat wonen! Stokkel beperkt zich voor veel mensen tot het Dumonplein en de Kerkstraat. Dan zijn ze verrast als ze hier komen. Maar recht tegenover ons is er nu ook een dansschool die mensen met zich meebrengt. Waar vroeger naast ons de bakkerij van Ghyselinck was, is nu de Poolse winkel. The Brussels Cakery met de cupcakes is van een dame uit Amerika met een man uit Uruguay, de pizzeria wordt uitgebaat door mensen afkomstig uit Albanië, de pitazaak door Turken, en Marcela van Marcela Couture is een Roemeense. Ook al is het spijtig dat veel Vlamingen vertrokken zijn, al die andere culturen hier samen, dat heeft ook zijn charmes.’

Praatje in veel talen

Bij slagerij Van Hoorde kunnen de klanten ook in verschillende talen terecht. Bruno: ‘We hebben een internationaal publiek, als je tegen die klanten dan een woordje kan zeggen in hun eigen taal, dan is dat sympathiek. Ik hou het bij Nederlands en Frans, maar Lieve spreekt meerdere talen.’ Lieve: ‘Het is te zeggen, Engels gaat vlot en in het Duits trek ik ook mijn plan. En ik heb Slavische talen gestudeerd, maar die zitten ondertussen iets te ver weg. Die ga ik terug oprakelen na mijn pensioen. Meertalig zijn is in de buurt een doodgewone zaak geworden. Daarom hebben we onze kinderen ook altijd activiteiten in het Frans en ook taalkampen laten doen. We krijgen trouwens regelmatig Nederlanders over de vloer die hier hun beste Frans bovenhalen omdat ze dat gewoon zijn en blij verrast zijn dat ze hier Nederlands kunnen praten.’ (lacht)

Bruno: ‘Als er tijd is om even een gesprek met de klanten te hebben, dan doen we dat. Zeker tijdens de coronaperiode was dat belangrijk. Die periode zijn we dan ook goed doorgekomen. We namen de nodige maatregelen, en de klanten hebben duidelijk de kleine zelfstandigen herontdekt en weten te waarderen. Tot nu toe houden ze dat ook goed vol, dus we zijn daar eigenlijk goed mee gevaren.’

Preskop en kipkap

Het koopgedrag van de mensen is in de loop der jaren wel veranderd. Lieve: ‘Vroeger kochten klanten hoofdzakelijk vers vlees. Nu is dat geëvolueerd naar meer bereide producten.’ Van Hoorde profileert zich wel nog nadrukkelijk als een klassieke slager. Ze smeren geen broodjes en Bruno maakt nog veel vleesbereidingen zelf. ‘Alles wordt in vertrouwen geleverd door leveranciers waarmee we al twintig jaar een goede band hebben. Bepaalde zaken laat ik uitbenen door de grossier, maar de preskop en de kipkap waar we voor bekend staan, het kalfsbrood en de patés maken we nog allemaal in huis.'

Daardoor durven de werkdagen van het hechte koppel dat boven de eigen winkel woont soms lang te duren. En ook op de sluitingsdagen donderdag en zondag wordt er vaak nog wat gewerkt. Daardoor is er niet zo veel tijd meer over om erop uit te trekken in de wijk. ‘Er liep in Sint-Pieters-Woluwe onlangs een tentoonstelling met foto’s van hoe het hier vroeger was. We hoorden van klanten dat die de moeite was, maar zelf geraken we daar niet. We doen ons werk graag, en de winkel en de klanten gaan voor.'

Hun kinderen Julie (21) en Tibo (19) zijn wel nauw verbonden met het plaatselijke gemeenschapsleven. Omdat ze hier naar de Mater Deischool gingen en nog altijd actief zijn in de leiding van de Chiro. Ze helpen af en toe in de winkel, maar zullen die later niet overnemen. Gelukkig blijven Bruno en Lieve zelf nog een tijdje aan de slag en kunnen de Stokkelaars nog in de Langestraat terecht voor hun fijne vleeswaren.

Tekst: Michaël Bellon

Foto: Tine De Wilde

Uit: Lijsterbeskrant november 2021