submenu

Delhaize-medewerker en brocanteoprichter Christian Grégoire - 22/06/2020

‘Praten met mensen, dat doe ik het liefst’

Christian Grégoire woont al zijn hele leven in de Vogeltjeswijk. Als werknemer van de plaatselijke Delhaize, en als initiatiefnemer van de jaarlijkse brocante, kent hij er ook enorm veel mensen. ‘Waarom zou je naar de andere kant van de wereld reizen als je de mensen van je eigen dorp niet kent?’

Sinds zijn geboorte in 1963 en tijdens zijn jeugd woonde Christian in de Nachtegalenlaan. Zijn moeder, die inmiddels 92 jaar oud is, woont daar nog altijd. Toen Christian 25 jaar geleden verhuisde, ging hij het niet ver zoeken. Hij koos voor de Vinkenlaan, de oudste straat van de wijk en vlakbij. In de Vinkenlaan, die al in 1935 door de staat was opgericht om de leegloop van het platteland naar de steden tegen te gaan en de huisvesting op het platteland te verbeteren, werden de wat kleinere sociale woningen van architect Pierre Nassaux al begin jaren vijftig neergezet door de Nationale maatschappij voor de Kleine Landeigendom. In die Vinkenlaan woont Christian nu nog altijd, samen met zijn vrouw Nadine die vroedvrouw is, en zijn al wat oudere kinderen Pierre-Alexandre en Héloïse. ‘In de Vinkenlaan zijn de tuinen wat kleiner dan elders in de wijk en de bewoners zitten dus wat dichter bij elkaar dan bijvoorbeeld in de Nachtegalen- of de Zwaluwenlaan. We kennen onze buren dus allemaal heel goed. In onze straat wonen mensen uit alle windstreken en er komen ook weer meer jonge mensen wonen, die allemaal respect hebben voor elkaar. Toen ik hier aankwam, was ik één van de jongsten, nu behoor ik tot de anciens. Dat is het leven (lacht).’

Buurtwinkel

Met meer dan 55 jaar aan levendig buurtleven op de teller kan Christian dus ver terugblikken. ‘Mijn jeugd hier was natuurlijk fantastisch. Ik was de laatste in een gezin van vier kinderen. Er was toen zo weinig verkeer dat je nog op straat kon voetballen. Op het Joséphine Charlotteplein had je een basketterrein waar de jeugd verzamelde. Rondom had je de bakker en de drogisterij van Michel en Monique Travers. Er was ook kapper Kustermans die later in de verzekeringen is gegaan, de heel goede slagerij Plateau, bakker Luc Dhaenens, en de kruidenierszaak van Luc en Anita die nu tot restaurant is getransformeerd – heel sympathieke mensen die nadat ze gestopt zijn nog in Kraainem zijn blijven wonen. Kortom, we hadden een heel levendig commercieel centrum vol kwaliteitszaken.’

Zelf werkt Christian al zijn hele leven in dezelfde branche. Als ‘front-end assistant’ in de Delhaize in de Wezembeeklaan vlak bij de Vogeltjeswijk staat hij onder meer de kassiers en kassiersters administratief en praktisch bij, en streeft hij voor de klanten naar eenzelfde soort gemoedelijkheid en gemeenschapsdienst als vroeger. ‘Ik doe mijn job nog altijd heel graag. De supermarkt is er sinds het begin van de jaren zeventig en werd onlangs helemaal vernieuwd. Volgens mij is het er aangenaam om te winkelen; ik vind het in ieder geval aangenaam om er te werken. Ik kan er veel contacten leggen met de mensen, en dat is wat ik het liefste doe. Zeker in deze coronacrisis heeft dat voordelen. Gisteren werd ik nog gebeld door iemand die bleekwater nodig had, dus ik ben dat na mijn uren nog even aan huis gaan leveren. En als ik zelf iets thuis moet krijgen dat te zwaar is voor op mijn fiets, dan kan ik ook altijd op iemand rekenen om dat bij mij thuis af te zetten.’

Brocante

Naast fietsen is ook motorrijden één van Christians hobby’s. Af en toe trekt hij erop uit voor tripjes naar Duitsland, Frankrijk of Zwitserland. Veel verder niet, want in vliegreizen heeft hij geen zin. ‘Waarom zou je naar de andere kant van de wereld reizen als je de mensen van je eigen dorp niet kent?’

Daarnaast is Christian Grégoire ook op een andere manier dan door zijn beroep één van de verbindingspersonen in het buurtleven. Hij is namelijk de oprichter en één van de sterkhouders van de brocante die sinds 2011 jaarlijks wordt georganiseerd in de wijk. Dat de wijk tegenwoordig Vogeltjeswijk of Quartier des oiseaux genoemd wordt heeft misschien ook iets met die brocante te maken. ‘De officiële naam is Joséphine Charlottewijk. Maar omdat er ook in Sint-Lambrechts-Woluwe een Joséphine Charlottewijk is, zijn we bij de publiciteit voor onze wijkbrocante consequent de naam Vogeltjeswijk gaan gebruiken. Omdat anders veel mensen per vergissing naar Woluwe trokken (lacht).’

Dit jaar is er wegens de bekende omstandigheden voor het eerst geen brocante, maar volgend jaar hopelijk weer wel. ‘Toen ik ermee begon, was het hier lang nog niet zo levendig als nu. Er gebeurde niet veel en er bleven ook niet veel jonge mensen meer over in de wijk. Omdat ik van brocantes hield en omdat ik ook graag met mensen praat is het idee stilaan ontstaan. De exposanten zijn alleen mensen uit Kraainem, en behalve verkopen is het belangrijkste doel dat mensen elkaar leren kennen en met elkaar praten. En dat werkt, want de sfeer wordt altijd maar beter. In het begin deed ik het alleen, maar nu is er een jong enthousiast team dat al het werk nog vergemakkelijkt en verbetert. Tegenwoordig vragen we ook tien euro standgeld en die opbrengst gaat dan naar de plaatselijke verenigingen. ’s Avonds houden we dan nog een auberge espagnol en zo wordt het ook een beetje een wijkfeest.’

Tekst: Michaël Bellon
Foto: Tine De Wilde
Uit lijsterbeskrant juni 2020