submenu

Dochter Danièle toont de tekeningen van Piet Boesmans - 15/02/2020

Talrijke herinneringen aan haar vader

Iemand toonde Danièle Boesmans een tekening van haar vader, die ondertussen al meer dan 40 jaar overleden is. Of op die momenten de herinneringen aan haar vader opnieuw komen bovendrijven? ‘Mijn vader en moeder zijn altijd in mijn gedachten’, zegt Danièle met een milde glimlach.

Je vader, Piet Boesmans, heeft gigantisch veel tekeningen gemaakt. Wat waren zijn favoriete onderwerpen?

Danièle Boesmans: ‘Zal ik meteen enkele tekeningen van hem erbij halen?’ Danièle brengt een map met grote vellen papier naar de kamer waar ons gesprek plaatsvindt. De tekeningen onthullen een getalenteerd tekenaar met een opmerkelijk oog voor detail.

Danièle: ‘Mijn vader heeft ontzettend veel treinen getekend. Niet toevallig. Hij was jarenlang treinbestuurder bij de NMBS. In 1979 heeft de spoormaatschappij trouwens een kalender met zijn tekeningen uitgegeven. Mijn vader had altijd potlood en papier bij zich. Hij tekende dan ook vaak mensen die hij tegenkwam. De tekeningen die hij maakte, gaf hij meestal weg. Zo was hij. Hij was dol op tekenen, maar hij maakte ook graag anderen gelukkig met zijn tekeningen. Kijk, hier zijn tekeningen van paarden en vogels en van onze hond.’

Wat staat er op die tekening met het hekken?

Danièle: ‘Dat is de ingang van het Park Jourdain in Kraainem. Hij heeft meerdere plekken in Kraainem vereeuwigd. Zoals de watermolen, bakkerij Nollet, de Jozef Van Hovestraat, ... Je herkent die straat haast niet meer. Toen was het een straat vol met boerderijen. Wat heeft de tijd niet met die straat en met Kraainem gedaan!’

Is dit geen tekening van de Grote Markt in Brussel?

Danièle: ‘Ja, mijn vader had iets met Brussel. Hij was geboren in de Marollen. Hier is een tekening van zijn geboortehuis.’

Is er een tekening waarmee jij een bijzondere band hebt?

Danièle: ‘Eerlijk? Ik hou van alle tekeningen en schilderijen die mijn vader maakte. Het is voor mij dan ook moeilijk om echt op te gaan in het werk van andere kunstenaars. Ik kan het niet laten om te vergelijken en dan steeds weer tot de conclusie te komen dat zijn werk knapper was (lacht).’

Je vader is op jonge leeftijd (54 jaar) gestorven. Hoe ben je met dat verlies omgegaan?

Danièle: ‘Ik was 16 toen hij plots aan een hartstilstand overleed. Plots stond mijn moeder er alleen voor om me op te voeden. Zij is er wonderwel in geslaagd om de leegte die hij achterliet, op te vullen. Ik heb haar nooit horen klagen. Zelfs niet toen ze korte tijd na het overlijden van mijn vader borstkanker kreeg. Ze heeft die ziekte zes jaar lang met heel veel moed gedragen. Ik was 21 toen ook zij overleed.’

Al op jonge leeftijd stond je alleen in het leven. Hoe ben je dat verlies te boven gekomen?

Danièle: ‘Een mens heeft niet veel keuze. Wat zit er anders op dan door te gaan met dit leven? Dat heb ik dan ook gedaan. Ik had het geluk dat ik een sterk rolmodel gekregen had. Zoals mijn moeder wilde ik met opgeheven hoofd verder in dit leven. Na haar overlijden ben ik in ons ouderlijk huis in Kraainem blijven wonen en dat heeft me geholpen. De talrijke herinneringen in dit huisverzachten de pijn van het verlies. Ik heb een prachtige jeugd gekend. Een jeugd waar ik alleen maar met veel liefde kan op terugblikken.’

Welke herinneringen aan je ouders zijn je erg dierbaar?

Danièle: ‘Mijn vader nam me soms mee naar zijn werk. Als ik dan in de stuurcabine mocht plaatsnemen, was ik in de zevende hemel. Een herinnering aan mijn moeder die ik koester, is haar bezorgdheid ten aanzien van de medemens. Zag ze iemand die hulp nodig had, dan was ze de eerste om naar die persoon toe te stappen. Ook al waren we met ons drie maar een klein gezin, mijn ouders sloegen altijd een grote voorraad voedsel in. Zodat we altijd voldoende eten in huis hadden voor toevallige bezoekers.’

Wat voor koppel waren je ouders?

Danièle: ‘Het waren twee mensen die elkaar goed aanvulden. Mijn vader was de speelvogel. Hij stond nog steeds met een kinderlijke verwondering in het leven. Mijn moeder was degene die op tijd en stond grenzen aangaf. Dat deed ze niet om mijn vader te beperken. Wel om ervoor te zorgen dat we het als gezin goed konden blijven hebben. Ik heb mijn ouders nooit ruzie weten maken. Ik zie ze hier in de woonkamer nog samen dansen en zingen. Zoals op dat nummer Ma Vie van Alain Barrière.’

Jouw dochter heeft je ouders nooit gekend. Hoe zouden ze naar haar kijken?

Danièle: ‘Ze zouden heel trots op haar zijn. Vooral op haar vastberadenheid. Romy is een jonge vrouw die weet wat ze wil en ervoor gaat. Ik herken mijn moeder in haar. Het kan haast geen toeval zijn dat haar vriend ook eerder een speels type is (lacht). Wonderlijk toch hoe de geschiedenis zich herhaalt.’

Hoe zouden je ouders naar de wereld van vandaag kijken?

Danièle: ‘Ze zouden teleurgesteld zijn. Mensen zeggen amper nog goedendag tegen elkaar. Wat een contrast met hun tijd. Toen sprongen mensen zo makkelijk bij elkaar binnen. De deuren stonden open. Ze kenden elkaar. Wisten dat ze bij elkaar terechtkonden als ze vergeten waren iets in de winkel te kopen. Hoe vaak werd er bij ons niet aangeklopt voor een beetje melk, boter, bloem, ...’

‘Ook zouden ze staan kijken van de impact die de computer op ons leven heeft. Ze zouden het er heel moeilijk mee hebben dat menselijk contact plaats heeft moeten maken voor een computer. Ik vrees dat ze zich niet goed zouden voelen in onze kille maatschappij waar mensen elkaar snel wantrouwen.Zelf voel ik me daar ook niet goed bij. Ik ben opgevoed in een sfeer van vertrouwen. Anderen spontaan vertrouwen is dan ook iets heel natuurlijks voor mij.’

Hebben je ouders je nog andere levenslessen meegegeven?

Danièle: ‘Ze hebben me geleerd om anderen te respecteren. De manier waarop ze met elkaar omgingen, was de beste leerschool. Ze gaven elkaar de ruimte om zichzelf te zijn en deden wat ze konden om de andere gelukkig te maken. Ik herinner me nog een avond waarop mijn vader rekken in de keuken aan het installeren was. Mijn moeder had die dag te kennen gegeven dat ze wat extra opslagruimte kon gebruiken. Diezelfde dag nog wilde mijn vader dat in orde hebben.’

Tekst: Nathalie Dirix

Foto: Tine De Wilde 

Uit: Lijsterbes februari 2020