submenu

Herinneringen aan vroeger - 06/03/2019

Marc en Ria over het Kraainem van weleer

Aan de Statieplaats vertrekt een lange baan door Kraainem, die wat verder overgaat in de Oudstrijderslaan en uiteindelijk de Arthur Dezangrélaan wordt. Niet één huis ziet er hetzelfde uit. Zou die diversiteit ook haar bewoners kenmerken? We houden halt aan het begin van de Oudstrijderslaan, bij Marc

Nederlandstalige crèche

Ik heb geluk als ik het huis van Ria en Marc op een besneeuwde dinsdagavond passeer. Ria haalt net de post binnen als ik haar vraag of ik even binnen mag voor een interview. ‘Ik denk dat je niet goed beseft waar je terecht bent gekomen’, zegt ze terwijl ze me binnen laat in hun warme huis. Marc en Ria zijn een duo om u tegen te zeggen. Beiden gepensioneerd, maar ook beiden een leven achter de rug van hard werken, (cultureel) engagement en bekendheid in Kraainem en ver(der) daarbuiten. Als politiek verslaggever bij de BRT en daarna hoofdredacteur politiek bij het Belang van Limburg, klopte Marc lange dagen. Hij was (samen met Ria) vaak ver van huis voor exotische persreizen. Ria koos tijdens haar jonge moederschapsjaren voor de zorg van hun twee zonen, maar dat belette haar niet om later zelf actief te worden in de gemeentepolitiek van Kraainem. Tijdens haar ambt als gemeenteraadslid richtte ze bovendien het Kraaiennestje op, de eerste Nederlandstalige crèche van Kraainem. Ria: ‘Ik koos voor mijn kinderen en deed vroeger dus alleen tijdelijke jobs. Ik wilde wel een carrière, maar had geen andere keuze. Marc had een job met zeer onregelmatige uren en in Kraainem was er geen Nederlandstalige opvang voor kinderen. Aan de schoolpoort ontmoette ik moeders die hetzelfde probleem hadden als ik. De oprichting van onze crèche was dan ook een persoonlijke overwinning. Tot twee jaar geleden was ik er directrice, nu ben ik alleen nog actief als bestuurslid. Maar het is een mooie verwezenlijking waar ik blij op kan terugblikken.’ 

Elke week buurtfeest

Als Marc en Ria mij de crèche willen aanwijzen, richten ze zich naar de achterkant van hun driehoekige tuin. Een tuin met een wel erg vreemde vorm. Hoe dat komt? Daarvoor moeten we meer dan veertig jaar terug in de tijd. Marc: ‘Wij woonden allebei in het Gentse. Omdat ik geen rijbewijs had, maar wel elke dag in Brussel moest zijn voor verslaggeving van de Wetstraat, heb ik Ria voorgesteld in Brussel te komen wonen. We hebben eerst een tijdje in Elsene gewoond, daarna in Schaarbeek en uiteindelijk kochten de ouders van Ria voor ons dit stuk grond in Kraainem. Haar vader kende hier een landmeter en door een vroegere verkaveling kregen wij er een driehoekig stuk tuin bij dat grenst aan de tuinen van veel van onze buren.’ En of ze daarvan genoten hebben! Ria: ‘Door die speciale vorm hadden wij enorm veel contact met onze buren. ’s Zomers stookten we vaak een vuurtje en was het hier bijna elke week buurtfeest. Onze kinderen liepen van de ene in de andere tuin en zaten vaak koekjes te eten bij de buurvrouw. De zoon van een van de andere buren kwam ook geregeld bij ons babysitten. Dat was een heel fijne tijd. Onze zonen spreken daar nog over.’ 

Duizende boeken

Maar van dat buurtgevoel is helaas niet veel overgebleven. ‘Wij waren bij de jongsten van onze buurt en hebben al veel mensen weten overlijden of wegtrekken’, vertelt Marc. ‘Vroeger waren wij sterk geëngageerd in het vrijwilligers- leven. Ik heb nog meegeholpen om de oude bib te verhuizen naar de huidige locatie. Meer dan duizenden boeken hebben wij met onze auto weggebracht.’ 

En ook bij de oudervereniging van de school waren ze nauw betrokken. Ria: ‘De schoolpoort was het samenkomen van de buurt. Vroeger had je hier overal veel meer dat dorpse gevoel. Maar dat is weg. We kennen onze buren niet meer, je hebt een sterke opdeling tussen hoog, steenrijk en laag Kraainem en je vindt hier enkel nog grootwarenhuizen. We behoren nu ook tot de senioren van de gemeente en dat is toch wat wennen voor ons.’ Of ze hier dan weg willen? Ook niet. Kraainem is voor Marc en Ria een plek waar ze op veel en vooral mooie momenten kunnen terugblikken. Dat gooi je niet zomaar weg. Ria: ‘Naar mijn gevoel leven we een beetje op de herinneringen van vroeger. We hebben zo veel meegemaakt en gedaan dat we nu gewoon genieten van onze kinderen en kleinkinderen. Ook aan reizen hebben we geen behoefte meer. Als vrienden hier ’s zomers langskomen en we zitten in onze mooie tuin, dan heb je er geen behoefte aan om elders te zijn.’ Marc voegt er nog aan toe dat ze alle kansen die ze hebben gekregen benut hebben: ‘Eigenlijk is het gekkenwerk wat wij hier allemaal gedaan hebben. Wij komen uit twintig jaar engagement. Overal waren we bij. Er zijn momenten geweest dat onze zolder vol lag met decors van de plaatselijke toneelvereniging. Ooit waren hier trouwens heel veel verenigingen. Dat was Kraainem, vroeger.’

Met een levendige en warme verbeelding van een stukje Kraainem dat er vandaag misschien wat anders uitziet, begeef ik me terug in de ijskoude sneeuw.


Sofie Van den berg